..............งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา..................

แล้วมันก็เลิกแล้วจริงๆ...........เหมือนชีวิต ม.ปลายมาเจอกันเพื่อการเรียนรู้จริงๆนะ เรียนรู้ที่จะคบคน

เรียนรู้กับทั้งคนที่ดีและไม่ดี.....แล้วก็ได้รับทั้งความรู้สึกหลายๆอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า " เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น "

ถึงตอนนี้อายุจะเพิ่มๆ ขึ้นทุกปีๆ....ไปเรื่อยๆ.....แต่ความรู้สึกสำหรับคนอย่างเราอ่ะ เรามันเป็นประเภท

" ยึดติดเกินไป.....? " บางทีเนี่ย ความรู้สึกดีๆที่เคยเก็บไว้มันก็ทำให้ยิ้มกว้างๆได้เหมือนกัน

เหมือนกับที่เราคิดถึงเพื่อนเก่าๆ เรื่องดีๆที่เราเคยจำ แต่ก็นึกแปลกใจว่า " เราจำเรื่องแสนเศร้าไว้กับตัวตลอด "

เวลาเฮฮา หรือเวลาที่สุขล้น...ไม่ค่อยจำได้เท่าไหร่ เพราะเหมือนกับเป็น " ความสุขชั่วครู่?"

อย่างนั้นรึเปล่า.........? รู้แต่ตอนนี้มีความสุขดี....ถึงเราจะยืนอยู่ตรงที่เป็นรอยต่อของความเป็น " ผู้ใหญ่และเด็กไร้สาระ "

แต่ทุกคนก็ยิ้มอย่างสุขใจแล้วก็พร้อมจะสู้.....มันโชคดีนะที่ทุกคนได้มาเจอกัน ^^

ทุกอย่างเพราะโชคชะตา ในชีวิตนี้...ในอายุปีๆหนึ่ง โลกมันหมุนให้เราเจอคนไม่รู้กี่คน เจอคนดีก็ดีใจ เจอคนไม่ดีก็โทษว่าโชคร้าย

แต่สุดท้ายแล้วพวกเค้าวนมาในชีวิตเพื่อทำให้เราโตขึ้น.....ควรขอบคุณเค้ามากกกว่า.........

ที่ทำให้วันนี้เราเติบโตขึ้นแล้วก็พร้อมจะไปเจอโลกใบใหม่.....ส่วนความรู้สึกตอนนี้ของตัวนุ้ยเอง

ที่จริงแล้วเรื่องทุกอย่างมันลงตัวแล้วก็แฮปปี้นะ...แต่มันเหมือนกับยังเฟลกับอะไรบางอย่าง เหมือนแบบ....

ตัดทิ้งไม่ได้ ต้องเอามาคิดให้ตัวเองมีความสุขแล้วก็รู้สึกแย่ให้ตลอดเวลา หรือเราจะเป็นพวกมาโซ?

ชอบทำร้ายตัวเอง?.....คงไม่มั๊ง......แต่มันเป็นเรื่องที่เลิกคิดไม่ได้จริงๆ.......อยากเลิกคิด.....อยากปล่อยวาง......

พบกันที่โลกใบใหม่........หมุนไวๆ........แล้วถีบจักรตาม...........โชคดีนะทุกคน ....แล้วเจอกัน

" ถึงแม้จะหลับตา.........เธอก็ยังอยู่ในใจฉัน"

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ver. น้องนุ้ยลาไปซัมเมอร์ที่คณะพยาบาล